REVUE DE PRESSES

Het gazet van Antwerpen

Niewsblad

Tracy Chapman, braaf en goed met hartverwarmend mooie liedjes.

Fans trekken Tracy Chapman over de streep

"U was een fijn publiek." Tracy Chapman mag dat zeg- gen. Meer nog, Tracy Chapman mag haar fans op haar blote knietjes danken. Want het was de uitverkochte en idolaat re- agerende Elisabethzaal die de Amerikaanse vrijdagavond uit- eindelijk over de streep trok. Fast Car en zeker Talkin 'Bout A Revolution. Zoals de mondiale doorbraak haar overkwam, nu 15 jaar geleden op dat concert voor Nelson Mandela, zo heeft de wereld altijd meer gehouden van Tracy Chapman dan zij van de wereld of haar succes. Te schuchter, te braaf, dat meisje met die akoestische gitaar. En ook vrijdag was de bijna 39-ja- rige aanvankelijk niet meer dan goed. Braaf en goed, een meisje met hartverwarmend mooie liedjes over liefde en vrede. Mis- schien was zij zelfs zeer goed, zoals zij sereen In The Dark van haar jongste Let It Rain-cd ser- veerde. Maar toch bleef het ap- plaus lange tijd intenser dan de vertolkingen. En plots was daar dat moment waar iedere concertganger naar verlangt. Die tweede bis. Get Up, Stand Up. Een cover van Bob Marley. Een moment van opper- ste kippenvel. Te danken aan de fans die dit niveau van opperste ontroering een avond lang uit haar opgewekt habben. (TL)

De morgen

TRACY CHAPMAN IN EEN UITVERKOCHTE ELISABETHZAAL
KOUDE RILLINGEN EN VOCHTIGE OGEN
Het lange, hartverwarmende applaus dat Tracy Chapman tebeurt viel toen ze vrijdagavond het podium van de Koningin Elisabeth- zaal opstapte, gaf meteen aan dat de timide singer-songwriter slechts zelden naar deze plek in de wereld komt afgezakt. Sinds ze in 1988 op spectaculaire wijze doorbrak met haar titelloze debuut- cd, was dit welgeteld haar derde Belgische concert. En hoewel ze niet vaak meer in de hitparade vertoeft, blijft Chapman buitenge- woon populair. De vraag naar tickets was bijgevolg vele keren groter dan het aanbod.
Tracy Chapman verkeert in een positie waar veel van haar colle- ga's jaloers op zijn. Ze brengt om de zoveel jaar een plaat uit, maar vertikt hetom die met een groots opgezette mediacampagne aan de man te brengen. Interviews met de zan- geres blijven schaarser dan voedsel in Biafra en desondanks loopt iedere zaal waar ze halt houdt moeiteloos vol en blijven haar cd's met grote hoeveelheden over de toonbank gaan. Vlak voor haar optreden in Antwerpen mocht ze nog een gouden plaat ontvangen voor de compilatie Co1lection, en ook het nieuwe Let It Rain vindt gestaag zijn weg naar het publiek. Duizelingwekkende veranderingen heeft Chapman door de jaren niet onder- gaan. Uit haar werk blijkt nog steeds een grote maatchappelijke betrokkenheid. terwijl ook de kronkelwegen van de lief- de een terugkerend thema vormen. Veel plaats voor vrolijkheid is er niet rnaar links en reçhts - in 'You're The One' en 'Say Hallelujah', bijvoorbeeld -schemert toch een vleugje hoop door.? Opener 'In The Dark' klonk, rnee door de vreernde effecten op Chaprnans stern, nog niet helernaal overtuigend, rnaar vanaf het uitgebeende 'Across The Lines' raakte het optreden op het juiste spoor. Het in tranen gedrehkte 'Baby Can I Hold You' genereerde kippenvel tot op de ach- terste rijen en wanneer Chapman, zoals in 'Trouble', al eens een elektrische gitaar aangespte, klonk datkrachtig zon- der dat er meteen met spierballen werd gerold. Alleen merkte je dat de groep die de zangeres om zich heen had geschaard vaak met zichzelf geen blijf wist. Heel af en toe slaagde die er weliswaar in om	met een zucht cello of een riedel op het orgel mooie accenten te leggen, maar meestal vonden ze niet echt de geschikte manier om de nummers naar behoren in te kleuren. Het was in die optiek een beetje jammer dat Chapman niet wat vaker solo speelde, zoals ze dat tijdens haar eerste tournees weI vaker had gedaan. Sublieme songs als 'Fast Car' en 'Tal- kin' About A Revolution', beide goed voor koude rillingen en vochtige ogen, konden het immers best stellen zonder twee percussionisten, twee gitaren, een achtergrondkoortje en een bas. Het was precies de eenvoud die van Chapmans debuut destijds een haast volmaakte, tijdloze plaat maakte, die vandaag nog net zo goed in het collectieve geheugen is opgenomen als toen de zangeres na haar optreden tijdens het Mandela Free- dom Concert plots van de ene dag op de andere een wereldster werd. Ook in Ant- werpen was Chapman op haar best wan- neer de songs sober werden gehouden. Tijdens het a capella gezongen 'Behind The Wall' kon je een speld horen vallen en 'She's Got Her Ticket, dat voor de gele- genheid als een strook luchtige reggae werd vermomd, sloeg goed aan. De bisronde stond helemaal in het teken van de nakende oorlog tegen Irak. Eerst verkondigde de zangeres de vredes- boodschap via Bob Dylan's 'Knocking On Heaven's door' en tot slot haalde ze Bob Marley 'Get Up Stand Up' van stal, een gebod dat door de toeschouwers in de zaal trouwens prompt werd opgevolgd. Dansen en zingen : het is misschien niet de meest doeltreffende manier om een aanval op Irak te verhinderen. Maar het lucht wel op.
Tracy Champan : zingen tegen de oorlog.

Mes commentaires

Tracy Chapman, enfin j'allais la voir. Découverte en 88 en écoutant à la radio un concert à Wembley pour Nelson Mandela, les cd se sont empilés sans jamais pour autant avoir eu l'occasion de la voir (excepté en 98 à Bercy pour une courte prestation en faveur d'amnesty). C'est qu'elle tourne peu et pas question de rater cette occasion. MAIS car il y a un mais, j'en ai été déçu. Je vais dire que c'est le stricte minimum exécuté. 17 chansons (dont deux reprises) en 1h40 de prestation, le tout pour 50 euros.
Tracy Chapman en concert assez intimiste devant ses 2.000 fans. Pas d'artifice, juste elle, son groupe, sa guitare et sa voix pour des chansons toujours aussi engageant. Pas trop de tchatcha (ou une impression de pas être trop à l'aise) et avant d'entamer "Say Hallelujah", le temps qu'elle réalise qu'elle est bien en tournée européenne, elle nous dira qu'elle chante de vieilles et de nouvelles chansons. Et pour ce qui est des vieilles, elles sait où les chercher ses perles car c'est surtout dans son premier album (6 chansons) qu'elle les puisera. Son dernier album avec 5 titres sera défendu. Ce qui nous fera un total de 11 chansons pour ses deux albums-ci. Il faudra attendre "Telling stories" et "Give me one reason" pour que ça s'électrifie et que les décibel montent. 1h24 après "In the dark", le rappel était demandé par une standing ovation.
A son retour, quelques mots qu'elle se trouve pas en cette occasion mais assez pour faire passer un message de paix et de faire venir ses deux acolytes sénégalais de première partie afin d'interpréter "Knockin' on heaven's door". Et pour terminer, un "Get up Stand up" qui mettra pas longtemps à voir tout le public se lever comme de coutume durant cette chanson. Il sera 22h36 quand elle partira mais le public aurait bien voulu en avoir pour plus que cela.